۲۳ تیر ۱۴۰۵
استان کرمانشاه با قرارگیری در قلب رشتهکوههای استوار زاگرس، همواره از موهبت پوششهای غنی جنگلی و مراتع سرسبز برخوردار بوده است؛ طبیعت بیبدیلی که نهتنها شُشهای تنفسی غرب کشور محسوب میشود، بلکه در تعدیل آبوهوا، حفظ منابع آبی و پایداری اکوسیستم منطقه نقشی حیاتی ایفا میکند. اما در دو دهه اخیر، سایه شوم پدیدهای ویرانگر به نام «ریزگردها» بر سر این دیار سنگینی میکند.
ریزگردها که بخش عمدهای از آنها زاییده خشکسالیهای پیاپی، فرسایش شدید بادی و آبی و جابهجایی ذرات معلق خاک از کانونهای داخلی و خارجی هستند، کیفیت هوای استان را با چالشهای جدی و نفسگیری مواجه کردهاند. آسمان آبی کرمانشاه بارها و بارها در پسِ غباری غلیظ و خفهکننده پنهان شده و این پدیده نامیمون، فراتر از یک معضل زیستمحیطی ساده، سلامت جسمی و روانی شهروندان، پویایی اقتصاد محلی و حیات طبیعت را به شدت مورد تهدید قرار داده است.
در مواجهه با این بحران فراگیر، کارشناسان و متخصصان محیطزیست همواره بر یک راهکار طبیعی، پایدار و استراتژیک تأکید دارند: «حفظ و توسعه پوششهای جنگلی و ایجاد کمربندهای سبز». درختان بلوط، بنه و سایر گونههای بومی زاگرس، در قامت سربازانی خاموش اما قدرتمند، در خط مقدم جبهه مقابله با آلودگی هوا ایستادهاند. ساختار مورفولوژیک شاخ و برگ درختان به گونهای است که همچون یک فیلتر بیولوژیک عظیم عمل کرده و با ایجاد اختلال در جریان باد، حجم شگفتانگیزی از گردوغبار و آلایندههای سمی معلق را جذب و رسوب میدهند. توسعه هدفمند کمربندهای سبز در حاشیه شهرها و کانونهای بحرانی، نهتنها سدی مستحکم در برابر هجوم بیامان شنهای روان و ریزگردها ایجاد میکند، بلکه با تصفیه هوا و آزادسازی اکسیژن، به ارتقای سطح سلامت عمومی جامعه یاری میرساند.
ادامه مطلب
